Autor teksta
 
sofija
Šifra teksta
 
piv
Datum kreiranja
 
03-03-2009 11:45:52
Datum poslednje izmene
 
09-02-2011 09:49:42
Status teksta
 
JAVNI TEKST
Pregledano puta
 
641
 
 
Podesite izgled stranice! Možete promeniti veličinu i boju slova, kao i boju podloge:
 
 
Prostor i vreme
 

Osnovno svojstvo materije i energije kao pojave i oblika (fizičke dimenzije) je zvuk dok je osnovno svojstvo svesti bezvučnost ili bezobličnost. To se vidi po tome što se aktivnost ili interakcija materije i energije kroz prostor i vreme karakteriše zvukom dok se u svesnoj dimenziji interakcija osećanja i misli odvija bez zvuka ili pojave u prostoru, mada je inicirana i uslovljenja sa zvukom i pojavom iz prostora.

Međutim, ta inicijacija ima različit efekt na misli i osećanja. Mislima postajemo svesni nečeg logičnim rasuđivanjem kroz vreme i prostor, dok osećanjima "putujemo" kroz vreme i prostor da bi ostvarili sećanje ili postali svesni nečeg. Karl Pribram je (zajedno s njegovim saradnicima) dokazao da pamćenje nije lokalizovano ni u jednom specificnom delu mozga, što znači da ono nije vezano samo uz aktivnost mišljenja već je mnogo kompleksnije jer obuhvata i osećanja.

Da je pamćenje u uskoj vezi s osećanjima vidi se po tome što se potiskivanjem nekog bolnog osećanja uzrokuje zaborav ili potisne i sećanje na incident koji je prouzrokovao to osećanje.

Međutim, nikada ništa ne nestaje iz svesti pošto se apsolutno sve što se dešava u fizičkoj dimenziji reflektuje u nefizičkoj ili u duši. To je razlog zašto se neki ljudi pod hipnozom čak sete i pređasnjih života.

Pamćenje ukazuje na svesnu, odnosno nefizičku ili nematerijalnu neuništivost. U mislima (biću) dve komplementarne suprotnosti prošlosti i budućnosti (formirane u interakciji s vremenom i prostorom) kreiraju stalnu aktivnost bezbrojnih različitih momenata koji se u nemanifestovanoj suštinskoj dimenziji (bitku) sažimaju u jedan jedini moment večne ili apsolutne transparentne istine. Niče u svom intuitivnom zamahu piše:

" Behold this gateway, dwarf!´ I went on: It has two aspects. Two paths come together here: no one has ever reached their end. This long lane behind us: it goes on for eternity. And that long lane ahead of us-that is another eternity. There are in opposition to one another, these paths; they abut on one another: and it is here at this gateway that they come together. The name of the gateway is written above it: ´ Moment´."

Rasprostiranje i širenje materije i energije u vremenu i prostoru ima tačno utvrđene i regulisane zakonitosti. Zato se može postaviti pitanje: Šta je suština vremena i prostora ili njihovih zakonitosti?

Njutn je okarakterisao prostor kao apsolutan ili kao supstancu koja postoji nezavisno od materije, odnosno koja nije određena time da li u njoj ima predmeta (materije) ili ne, za razliku od Lajbnica koji je smatrao da je prostor relativan pošto je rezultat odnosa između predmeta. Dok je Kant vreme i prostor okarakterisao kao svesne kategorije preko kojih su ljudi u stanju da imaju odnos s prirodom ili pojavnim materijalnim oblicima u fizičkoj egzistenciji.

Bez prostora ne bi moglo biti različitih materijalnih oblika ili pojava, tj. njihove odeljenosti i individualnosti. Bez takve odeljenosti ili individualnosti uočavanje, koji je osnovni uslov aktivnog stanja svesti samim tim i spoznaje, takođe bi bilo nemoguće. Isto tako, prostorna odeljenost ili individualnost materijalnih oblika i pojava je osnovni uslov njihove interakcije koja se odvija kroz vremensku kategoriju.

Vremenska kategorija je neophodan uslov određivanja zakonitosti interkcije između razlicith pojava ili njihovog kolerativnog odnosa. Bez prostorno-vremenske kategorije logično rasuđivanje bi bilo nemoguće. Zato su prostor i vreme neophodan uslov svesne aktivnosti (mišljenja) pa samim tim i doživljavanja i oređivanja postojanja.

Iz tog razloga su prostor i vreme relativne kategorije pošto različita sposobnost mišljenja ima i različito doživljavanje vremena i prostora. Različiti materijalni ili telesni oblici živih bića imaju i karakteristična i specifična čula što uslovljava i njihovo karakteristično uočavanje ili proces mišljenja, tj. karakteristično i specifično doživljavanje vremena i prostora.

Tako na primer, bića koja imaju razvijenija čula i kompleksniji mozak od ljudi (sto nije isključeno) doživljavaju vreme i prostor drugačije od ljudi pošto se i njihov doživljaj ili proces mišljenja razlikuje.

Njima se omogućava da otkriju i mnogo dublje ili kompleksnije zakonitosti postojanja. Kao što se nama s našim mozgom i organizmom omogućava da otkrijemo kompleksnije ili drugačije zakonitosti postojanja od životinja. Iako slon živi u istoj fizičkoj realnosti kao i mi on je doživljava drugačije od nas.

U svemu tome, zapanjuje precizna podešenost ili usklađenost različitih telesnih oblika živih bića s njihovom svesnom ili životnom aktivnošću koja uvek ima neku određenu svrhu i značaj u celokupnom sistemu postojanja. Charles Proteus Steinmetz daje interesantan primer kako bi naš svet izgledao s drugačijom percepcijom vremena:

"We can get an idea of how utterly our perception of nature depends on the particular form of our time conception by picturing to ourselves how nature would look if our time perception were 100,000 times faster, or 100,000 times slower.

In the first case, with our sense perceptions 100,000 times faster, all events in nature would appear to us 100,000 times slower. This would then be a stationary and immovable world. The only motion which we could see with our eyes would be that of the cannon ball, which would crawl slowly along, at less than a snail´s pace.

The express train going at sixty miles per hour would appear to stand still, and deliberate experiment be required to discover its motion. By noting its position on the track, and noting it again after a period of time as long as five minutes appears to us now, we should find its position changed by three inches.

It would be a dangerous world, as there would be many objects—not distinguishable to the senses from other harmless objects—contact with which would be dangerous, even fatal; and one and the same object (as the express train) might sometimes be harmless (when at rest), sometimes dangerous (when in motion), without our senses being able to see any difference.

On the other hand, with our sense perceptions 100,000 times slower, all events in nature would appear to us to occur 100,000 times faster. There would be little rest in nature, and we should see plants, and even stones, move. We should observe, in a period of time not longer than a minute or two appear to us now, a plant start from seed, grow up, flower, bring fruit, and die. Sun and moon would be luminous bands traversing the sky; day and night alternate seconds of light and darkness.

Much of nature, all moving things, would be invisible to us. If I moved my arm, it would disappear, to reappear again when I held it still. It would be a usual occurrence to have somebody suddenly appear and just as suddenly disappear from our midst, or to see only a part of a body.

The vanishing and the appearance of objects would be common occurrences in nature; and we should speak of "vanishing" and "appearing," instead of "moving" and "stopping." Collisions, usually harmless, with invisible objects would be common occurrences."

Kao što se elektron pojavluje i u vidu talasa i u vidu čestice, tako je i sustinska svesna dimenzija u isto vreme nemanifestovani sažeti intenzitet kao i ekspanzija tog intenziteta u vidu manifestovane kreativne aktivnosti.

Ni jedno svesno stanje samo po sebi nema oblik ili pojavu pa je nevidljivo. Medjutim, njihova nevidljiva snaga ili transformacija stvara pojavu tame i svetlosti čija interakcija proizvodi kreativni zvuk preko kojeg stvara oblike i pojave.

Svaka zvučna vibracija ima svoju karakterističnu ekspanziju, rasprostiranje i sažimanje koje se manifestuje kao nastanak, trajanje i nestanak materijalnih obliika u vremenu i prostoru.

Prema tome, ne samo što se svest u svom ograničenom stanju nalazi u telima živih bića nego su sama bića "uronjena" ili okružena višom svesnom dimenzijom koju ograničena svest u telima živih bića doživljava kao vreme i prostor.

Ajnštajn je takođe uvideo da se iza fizičke egzistencije i prirodnih zakonitosti krije viši, nevidljivi ili suštinski smisao i zakonitosti kojih ljudi često nisu svesni, pa je i rekao: "Try and penetrate with our limited means the secrets of nature and you will find that, behind all the discernible concatenations, there remains something subtle, intangible and inexplicable. Veneration for this force beyond anything that we can comprehend is my religion. To that extent I am, in point of fact, religious."

Progresivna spoznaja postojanja ne uključuje u sebe samo činjenice koje je moguće empirijski proveriti i dokazati, već takođe pridaje značaj ili razmatra podatke koji se ne mogu dokazati ili proveriti.

Tek kada se svesti prida svojstvo neuništivosti, kao materiji i energiji moguće je razumeti sistem postojanja ili večitu interakciju i transformaciju komplemetranih suprotnosti koje sačinjavaju taj sistem.

STATUS STRANICE: Stranica ovog teksta je formirana za 0.0058 sek.  
 
 
Podesite izgled stranice! Možete promeniti veličinu i boju slova, kao i boju podloge:
 
 
 
POŠALJITE TEKST - "Prostor i vreme" - SVOM PRIJATELJU!
 
AKO VAM JE STALO DA I VAŠI PRIJATELJI DUHOVNO NAPREDUJU, OBAVESTITE IH O SAJTU www.OBJAVE.com!
 
Recycle Data
(Ovaj tekst)
Recycle Data
(Ostali tekstovi)
 
 
 Svi moji markeri
 Sve moje beleške