Autor teksta
 
sofija
Šifra teksta
 
rsnfd
Datum kreiranja
 
03-03-2009 11:25:00
Datum poslednje izmene
 
14-01-2011 12:34:46
Status teksta
 
JAVNI TEKST
Pregledano puta
 
1027
 
 
Podesite izgled stranice! Možete promeniti veličinu i boju slova, kao i boju podloge:
 
 
Religiozno shvatanje nastanka fizičke dimenzije
 

Kao što je već istaknuto, reči su odraz ili refleksija višeg sustinskog nivoa svesti. Zato potraga za skrivenom suštinom neminovno u sebe uključuje analizu reči ili pojmova. Ono što je interesantno pomenuti u vezi značenja različitih religioznih pojmova koji su nastali na različitim jezicima je njihova zapanjujuća podudarnost i međusobna smisaona povezanost.

Tako na primer, U Hinduizmu suština svega ili reč Brahman ima značenje bujanja, bubrenja, klijanja ili nečeg što bukne, prsne ili raste. U Gnosticizmu Bog je poznat kao Monad ili Jedan koji se još naziva i Pleroma (grč: πλήρωμα - punoća, ispunjenost) čime se želi ukazati na jedinstvenu punoću iz koje sve izvire ili nastaje.

Pleroma takođe obeležava i region svetlosti. U Neoplatonizmu Pleroma ima značenje savršenog inteligibilnog sveta kojem se suprostavlja ograničeni čulni svet. Na latinskom se postojanje kaze "existere" što znači izaći, istupiti, kao i pojaviti se. Istupiti (individualizovati) i izaći se može samo iz nekog jedinstva ili zajedništva, kao što pojava može uslediti iz neke nepojavnosti ili nemanifestovanosti.

Time se sugeriše da manifestovana materijalna individualnost fizičke egzistencije nastaje iz nemanifestovanog nematerijalnog jedinstva. Kao i to da manifestovani nemir životne aktivnosti nastaje iz nemanifesovanog mira ili savršene punoće zivota.

Jedna od osnovnih poteškoca s kojom se susreće religiozno tumačenje nastanka fizičke dimenzije iz nefizičke je njihova suprotnost. Bezvremenska (suštinska) zakonitost nefizičke dimenzije se pokušava objasniti kroz vremensku (prolaznu ili pojavnu) uzročno-posledičnu zakonitost fizičke dimenzije. Drugim rečima, sažeta celina neograničenog, neiskazivog smisla se objašnjava ograničenim ili iskazivim delovima toga smisla.

Ono što u suštinskoj dimenziji predstvalja instantnost ili istovremenost (pošto uzrok ne prethodi posledici) u fizičkoj dimenziji predstavlja ciklus vremenskog trajanja ili razvoja (nastanka i nestanka ili ekspanzije i sažimanja univerzuma).

Hindu religija takvu ekspanziju i sažimanje poredi s disanjem ili udisajem i izdisajem. Moment u kojem se udisaj i izdisaj sreću, tj. uzrokuju međusobni nastanak i nestanak ili transformaciju, predstavlja apsolutnu sveobuhvatnost postojanja.

To je moment u kojem nestaje daha ili aktivnosti te se karakteriše savršenim mirom, punoćom, smislom i istinom. U Hrišćanstvu takvi različiti aspekti ili stanja svesti se predstavljaju kao sveto trojstvo ili Otac, Sin i Sveti Duh.

Otac je apsolutna svesna sazetost ili bezuslovna ljubav kojom se ostvari ekstaza punoće, zadovoljstva i savršenstva. U ekstazi nestaje daha ili aktivnosti, tj. manifestacije te je takvo svesno stanje izvan domena shvatanja ili razumevanja.

Medjutim, ekstaza nosi u sebi skrivenu ili nemanifestovanu iskru (vatru) života koja kulminacijom ekstaze bukne u plamen ideje. Zato je prva misao ili ideja koja nastaje iz ekstaze ljubavi sama vatra života ili celovitost smisla te je simbolično predstavljena kao jedini ili jedinorodjeni Sin.

Sin kao i Otac prevazilazi sposobnost razumevanja pošto predstavlja jedinstvo, koncentaciju ili nezamislivu snagu aktivnog svesnog principa u kojem je sadrzan savršen imidž ili slika univerzuma.

Transformacija Oca u Sina ili kulminacija ljubavi u misao odrazi se kao vibracija ili jedinstven, univerzalni zvuk koji se nalazi u osnovi svakog tela ili oblika u fizičkoj egzistenciji. Ekspanzijom Sina, ideje ili koncentisanog aktivnog principa svesti stvara se fizički univerzum ili pojava svetlosti i tame.

Nemanifestovanost i bezvučnost Oca dobija pojavu tamnog pasivnog mira ili tišine prostora dok Sin ima pojavu aktivne svetlosti. To se dešava usled toga što zvuk ne može da se prenosi ili širi kroz prostor već se transformiše u svetlost. Zvuk postoji samo u okviru manifestovane kreacije univerzuma koja ima atmosferu.

Ekspanzija pasivnog i aktivnog svesnog principa (Oca i Sina) stvara vibraciju ili zvuk, svetlost i tamu, odnosno pojavu, materijalizaciju kao i individualizaciju različitih oblika. Iako vibracija nema svest sama po sebi (kao ni reč) ona prenosi svesni intenzitet i aktivnost te na taj nacin preko zvuka, svetlosti i tame stvara različite materijalne oblike koji su verne kopije ideja sadržanih u koncentrisanoj ideji Sina. Tako da sve što nastaje u fizičkoj egzistenciji nastaje i postoji u svesti.

Sveti Duh je potreban balans u interkciji pasivnog i aktivnog svesnog principa ili tame i svetlosti što se u fizičkoj dimenziji reflektuje kao vazduh, dok je njegova suština razum.

Mišljenje koje se zadržava samo u pojavi postojanja ili samo u analizi materijalno-energetskih oblika (uz zapostavljanje bezobličnog entiteta svesti) ne može da dopre do njegove suštine čime se takodje učvršćuje iluziju nepostojanja.

Ne samo što je hinduizam (koji je u razmatranju postojanja krenuo od svesti) shvatio iluzornost nepostojanja, već je takodje shvatio i iluzornost fizičke dimenzije.

Ono što stvara kreativnu snagu koja se manifestuje kroz aktivnost mišljenja (svetlost) je intenzitet ljubavi (tama). Tako da aktivnost mišljenja (kao niža svesna ograničenost) nije u stanju da shvati vlastitu nemanifestovanu suštinu te je doživljava kao pasivnu tamu nepostojanja u kojoj reflektuje sebe na taj način što je oblikuje u različite oblike u fizičkoj egzistenciji.

S obzirom da kreativna aktivnost predstavlja stalni razvoj ili promenu koja ponovo vodi ka suštini to se odražava kao prolaznost materijalnih oblika i fizičke egzistencije. Zato ih hinduizam i naziva iluzija ili maya.

Suština oblika i pojave je svest. Svest nikad ne nestaje već samo ostvaruje promenu svojih stanja koja se reflektuju kao karakteristične promene pojava i oblika u fizičkoj egzistenciji. Otac, Sin i Sveti Duh kao tri različita aspekta svesti su uvek isti ili večni, međutim, njihova transformacija ili interakcija je uvek drugačija jedinstvena i neponovljiva pošto stvara drugačiju dubinu osećanja, odnosno oštrinu razuma ili drugačiju kreaciju oblika.

U hinduizmu su ta tri aspekta poznata pod imenima Brahman, Višnu i Šiva. Pored Hrišćanstva i Hindu religije, Taoizam takođe ističe trostruki aspekt nefizičkog iz kojeg sve nastaje. Tako na primer, nemanifestovana, suštinska sveobuhvatnost (Otac ili Bog) je okarakterisana kao Tao koji rađa jedno (jedinorođeni Sin) iz kojeg nastaje dvoje (svetlost i tama). Preko svetlsosti i tame interakcija Oca i Sina stvara vazduh kroz koji dejuje Sveti Duh u vidu razuma kod inteligentnih živih bića. Tako da iz dvoje nastaje troje. Lao Tzu piše sledeće: "Iz Taoa se rađa jedno iz jednog - dvoje iz dvoje - troje a troje rađa sve stvari. Sve stvari nose yin i grle yang. Kroz sjedinjenje tih vitalnih energija ostvaruju jedinstvo."

U pojedinim gnostičkim tekstovima nastanak fizičke sfere se objašnjava kroz kompleksnu mitološku dramu u kojoj su se "iskre" božanske svetlosti (svesti) "greškom" pomešale s nižom sferom tame (iluzornom pojavom) te ostale zarobljene u njoj, čime se uzrokovao njihov "Pad". U takvoj sferi inteligentna bića (kao ljudi) nisu svesna vlastite neuništive suštine ili smisaonog jedinstva zajedništva (ljubavi) već ostaju pod iluzijom pojave, individualnosti, prolaznosti i besmisla.

Takva svesnost se karakteriše izdvojenim ili otuđenim egom s izraženim crtama arogantnosti, oholosti i sebičnosti koja ne samo što zadržava ljude u njihovom ograničenom i iluzornom shvatanju, već doprinosi jos višem stepenu produbljenja besmisla, patnje i zla. Ponovno vraćanje u dimenziju svetlosti ili izbavljenje iz "Pada" moguće je kroz samospoznaju.

Samospoznajom ljudi otkrivaju (prepoznavaju) vlastitu božansku "iskru" u vidu savesti, nagona za ljubav, plemenitost, skromnost itd. te razvojem takvih osobina ostvare najvišu svesnost ili razumevanje koje je neophodno za ponovni povratak. Primer "Pada", "zaslepljenosti" ili ograničene, arogantne svesnosti (razumevanja) dat je Gnostičkom tekstu "The Hypostasis of the Archons":

"Their chief is blind; because of his power and his ignorance and his arrogance he said, with his power, "It is I who am God; there is none apart from me." When he said this, he sinned against the entirety. And this speech got up to incorruptibility; then there was a voice that came forth from incorruptibility, saying, "You are mistaken, Samael" - which is, "god of the blind."

His thoughts became blind. And, having expelled his power - that is, the blasphemy he had spoken - he pursued it down to chaos and the abyss, his mother, at the instigation of Pistis Sophia."

Aktivni svesni princip kojim se uzrokuje kreacija fizičke dimenzije je najkontroverzniji svesni aspekt skoro u svim religijama. Njemu se pored kreativnosti i progresa takodje pripisuje i svojstvo regresa i destrukcije.

Tako na primer, Gnosticizam Demijurga (nižeg boga koji je kreirao materijalni svet) naziva Archonom (grč. vladalac ili poglavar) kao i Yaldabaoth, Saklas (budala, lakrdijaš), Samael ("Slepi bog" ili "bog slepih"), dok ga Platon naziva "ocem svih stvari". U Hrišćanstvu Lucifer ima značenje nosioca svetlosti (lat. lux, lucis, "svetlo", and ferre, "doneti, nositi") kao i Jutarnje Zvezde, ali isto tako i palog anđela koji se povezuju sa zlom.

Dok aktivni svesni princip sam po sebi predstavlja snagu kreativnosti i progresa njegovo aktiviranje uzrokuje nastanak svetlosti i tame ili komplementranih suprotnosti fizičke egzistencije. Isto tako, ekspanzija njegove jedinstvene snage kroz svetlost i tamu univerzuma stvara materijalizaciju, individualizaciju, svesnu ograničenost, nered, haos, patnju, zlo itd.

Iako mnoge promene imaju privid haosa i regresa sve one imaju svoju funkciju u razvoju svesti. Tako na primer, iskreirani besmisao takođe ima svoju svrhu ili smisao u procesu transformacije i razvoja svesti. Bez tame (besmisla) misaoni potencijal u svetlu smisla ostao bi neaktiviran, tj. ne bi bio u stanju da ostvari vlastiti identitet ili odredi sebe kao biće.

Bez individualizacije, izdvajanja ili identiteta (svesti o sebi) ne može biti ni svesti o nečem izvan sebe, samim tim nema ni svesne aktivnosti, a bez nje ni svesnog razvoja. Za postojanje aktivnog principa svetla neophodan je suprotni ili pasivni princip tame. Jedno bez drugog ne može da postoji ili da bude ono što jeste. Zato je dualnost osnovni uslov manifestacije kao i realizacije kreativne životne aktivnosti.

U apsolutno istom aktivnost, samim tim i razvoj je nemoguć te je individualizacija osnovni uslov svesne aktivnosti ili interakcije (razvoja). Nju je moguće ostvariti samo kroz materijalizaciju. Zbog toga je fizička egzistencija značajna faza razvoja u kojoj se suštinski kreativni smisao nalazi u interakciji sa pojavnim destruktivnim besmislom čime je prinuđen da vrši stalno usklađivanje te time sam sebe razvija ili izdiže na viši stepen smisla.

STATUS STRANICE: Stranica ovog teksta je formirana za 0.0102 sek.  
 
 
Podesite izgled stranice! Možete promeniti veličinu i boju slova, kao i boju podloge:
 
 
 
POŠALJITE TEKST - " Religiozno shvatanje nastanka fizičke dimenzije" - SVOM PRIJATELJU!
 
AKO VAM JE STALO DA I VAŠI PRIJATELJI DUHOVNO NAPREDUJU, OBAVESTITE IH O SAJTU www.OBJAVE.com!
 
Recycle Data
(Ovaj tekst)
Recycle Data
(Ostali tekstovi)
 
 
 Svi moji markeri
 Sve moje beleške