Autor teksta
 
sofija
Šifra teksta
 
rsp
Datum kreiranja
 
02-03-2009 10:08:45
Datum poslednje izmene
 
14-01-2011 12:35:18
Status teksta
 
JAVNI TEKST
Pregledano puta
 
625
 
 
Podesite izgled stranice! Možete promeniti veličinu i boju slova, kao i boju podloge:
 
 
Različita shvatanja postojanja
 

Pitanja kao na primer: Šta je postojanje? Šta je život? Šta je smrt? Da li smrt znači nepostojanje ili nešto drugo? Ko smo mi? Kako je nastao univerzum? Kao i ostala slična pitanja stara su koliko i čovečanstvo.

Najraniji odgovori na ta pitanja imala su duhovni karakter iz kojeg se razvio religiozni da bi potom sledili filozofski i naučni. Ovde je napravljena razlika između duhovnosti i religioznosti pošto se duhovnost pojavila kao neorganizovani ili spontani fenomen koji je prethodio organizovanom ili institucionalizovanom religioznom shvatanju sveta. Takvim istorijskim redosledom se ponekad opovrgava značaj duhovnog i religioznog pa čak i filozofskog pogleda na svet, a ističe značaj naučnog. Međutim, koliko je takav stav opravdan i validan?

Iako naučno shvatanje ima dominantnu i važnu ulogu u usmeravanju razvoja ljudi ili organizovanju i funkcionisanju društvenih sistema, ni filozofski ni duhovni stavovi nisu u potpunosti prevaziđeni već i dalje koegzistiraju s naučnim. Oni su stalno prisutni ili čvrsto ukorenjeni u svesti ljudi, pogotovo u njihovoj interpretaciji univerzuma.

Ako se uzme u obzir činjenica da se shvatanja koja nemaju vrednost i validnost prevazilaze, može se zaključiti da duhovno-religiozni i filozofski stavovi koji se nikad u potpunosti nisu prevazišli ili opovrgli takodje imaju značajnu vrednost i validnost. I pored perioda ili faza zatišja, za njih je karakteristična neprekidna transformacija ili preporod pa i sve veća popularnost. Šta je uzrok takve pojave?

Odgovor se nalazi u ograničenosti nauke. Da nauka nije ograničena ne bi postojala potreba za filozofijom i religijom već bi one u potpunosti bile prevazidjene. Nauka istražuje samo materijalno-energetske pojave i oblike univezuma čime ostaje u domenu fizičkih ili pojavnih zakonitosti postojanja. Medjutim, pored materijalno-energetskih pojava i oblika, univerzum se sastoji i od nefizičke ili bezoblične svesne komponente koja ostaje izvan domena naučnog istraživanja.

S obzirom da je svest suštinska komponenta univerzuma koja u sebi sadrži suštinske zakonitosti postojanja nauka nije u stanju da u potpunosti shvati i objasni univerzum. Duhovno-religiozni i filozofski pristup zadire u samu kompleksnost svesti ili suštinske zakonitosti postojanja te time ostvaruje potrebnu sveobuhvatnost za razumevanje univerzuma. Iz tog razloga se adekvatno razumevanje postojanja može ostvarivati samo kroz jedinstvo svih tih različitih pristupa ili shvatanja, a ne kroz parcijalnost ili njihovu izdvojenost. I pored svih pojavnih razlika sva ta shvatanja se dopunjavanju ili vrše suptilan, ali izuzetno značajan uticaj kao i potsticaj na međusobni razvoj. Tako na primer, ni Njutn ni Kepler nisu pošli od naučnih već od teoloških ili duhovnih (intuitivnih) postavki o smisaonom ili inteligentnom nastanku univerzuma koji ima red.

Britanski biolog J.B.S. Haldane je izjavio: " The universe is not only queerer then we imagine - it is queerer then we can imagine. " Ajnštajn je takođe izjavio: "Nije čudo da čovečanstvo može da shvati svet, već da je svet shvatljiv"; čime se takodje ukazuje na smisaoni karakter postojanja, a ne na besmisleni slučaj ili haos.

Međutim, ova Ajnštajnova izjava zahteva dublju analizu. Mi smo prihvatili našu inteligenciju kao nešto što se samo po sebi podrazumeva. Ništa manje nije čudna ni činjenica da čovečanstvo može da shvati svet ili da ima inteligenciju.

Da li bi tvrđenje da je kompjuter nastao slučajem, a ne planom ili svrhovitom, svesnom aktivnošcu ljudi zaista moglo zvučati logično ili uverljivo? Koliko pretpostavka o slučajnom, besplanskom i besmislenom formiranju ili nastanku ljudskog organizma i mozga (čija se kompleksnost čak ne može ni porediti s najsavremenijim kompjuterom) ima karakter suštinskog razumevanja, tj. zvuči uverljivo ili logično? Koliko mi zaista preispitujemo neke od površnih ili olako prihvaćenih verovanja?

Adous Huxley je s razlogom primetio: "Most human beings have an almost infinite capacity for taking things for granted." Ne samo što je čudo da je svet shvatljiv već je takođe čudo da ljudi mogu da shvate svet, ali vrhunsko čudo bi bilo da su takva čuda nastala slučajem. Toliki broj čuda izlazi izvan okvira slučaja, haosa i besmisla pošto nužno u sebe uključuje zakonitosti reda i smisla ili svesti kao osnovu ili suštinu svega. Mogućnost čovečanstva da shvati svet samo potvrđuje činjenicu njihove zajedničke suštine skrivene pod iluzijom pojavne individualnosti i suprotnosti.

Naučni metod istraživanja ima empirijski karakter što znači da se temelji na otkrivanju onih zakonitosti ili pojava u fizičkoj dimenziji koje se mogu utvrditi, dokazati, proveriti kao i primeniti što je Ajnštajn sažeto izrazio na sledeći način: "Vrhunski domet celokupne nauke je da što više empirijskih činjenica obuhvati logičkim rasudjivanjem iz što manjeg broja hipoteza i aksioma."

Zato se takav metod uglavnom koncentriše na otkrivanje fizičkih zakonitosti okoline u kojoj ljudi žive. On se pokazao veoma efikasnim jer je doprineo progresivnom akademskom i tehnološkom razvoju. Međutim, razumevanje ljudi je stalni proces promene što znači da naučni metod takodje mora biti podvrgnut stalnom razvoju kao i proveri da bi se dobili što adekvatniji rezultati.

Stalna promena ili razvoj uslovljava relativan, a ne apsolutan karakter naučne spoznaje a time i mogućnost zabluda i grešaka.
Charles P. Steinmetz (poznati Nemačko-Američki matematičar i elektro inžinjer) daje primer značajnog naučnog propusta ili greške koja dovoljno govori sama po sebi pa je iznosim u vidu većeg citata:
"More than once, in the apparently continuous and unbroken structure of science, wide gaps have been discovered into which new sections of knowledge fitted, sections the existence of which had never been suspected.

So in Mendelejeff´s Periodic System of the Elements all chemical elements fitted in without gaps—in a continuous series (except a few missing links, which were gradually discovered and filled in). Nevertheless, the whole group of six noble gases, from helium to emanium, were discovered and fitted into the periodic system at a place where nobody had suspected a gap. One of the most interesting of such unsuspected gaps in the structure of science is the following, because of its pertinency to the subject of our discussion. In studying the transformations of matter, the chemist records them by equations of the form: (1) 2H2 + O2 = 2H2O, which means: Two gram molecules of hydrogen H2(2 X 2 = 4 grams) and 1 gram molecule of oxygen O2(1 X 32 grams), combine to 2 gram molecules of water vapor H2O (2 X 18 = 36 grams).

For nearly a hundred years chemists wrote and accepted this equation; innumerable times it has been experimentally proved by combining 4 parts of hydrogen and 32 parts of oxygen to 36 parts of water vapor; so that this chemical equation would appear as correct and unquestionable as anything can be. Nevertheless, it is wrong, or rather incomplete. It does not give the whole event, but omits an essential part of it, and now we write it:

(2) 2H2 + O2 = 2H2O + 293,000 J., which means: The matter and energy of 2 gram molecules of hydrogen, and the matter and energy of 1 gram molecule of oxygen, combine to the matter and energy of 2 gram molecules of water vapour and 293,000 joules, or units, of free energy. For a hundred years the chemists thus saw only the material transformation as represented by equation (1), but overlooked and did not recognize the energy transformation coincident with the transformation of matter, though every time the experiment was made, the 293,000 J. of energy in equation (2) made themselves felt as flame, as heat and mechanical force, sometimes even explosively shattering the container in which the experiment was made. But the flame and the explosion appeared only as an incidental phenomenon without significance, as it represents and contains no part of the matter, but equation (1) gives the complete balance of matter in transformation. It was much later that the scientists realized the significance of the flame accompanying the material transformation as not a mere incidental phenomenon, but as the manifestation of the entity energy, permanent and indestructible, like matter, and the complete equation (2) appeared, giving the balance of energy as well as the balance of matter—that is, coincident with the transformation of matter is a transformation of energy, and both are indissoluble from each other, either involves the other, and both may be called different aspects of the same phenomenon.”

Nije li ovo očigledan primer ograničenja nauke oblikom i pojavom? Iz njega se vidi da je pažnja naučnika usmerana na materiju kao uočljiviji fizički oblik dok je energija kao suptilniji oblik u izvesnom stepenu zanemarana.

Medjutim, šta reći za odnos materija-energija-svest? Nije li u takvom odnosu svest, ne samo zanemarena već i ignorisana? Ako se uzme u obzir činjenica da je upravo svest suštinski entitet postojanja kakvi se rezultati mogu očekivati od metoda koji u potpunosti ignoriše svesni entitet?

Misterija postojanja i našeg vlastitog porekla nikada ne može biti odgonetnuta samo kroz fizičke zakonitosti ili samo kroz materijalno-energetske oblike i pojave. Razlog tome je što fizička dimenzija nije jedina dimenzija postojanja. Pored nje postoji prividno pasivna dimenzija o kojoj nemamo neposredne informacije.

Dok ograničenost fizičkim zakonitostima takvu dimenziju definiše kao nepostojanje dotle je religiozno pa i filozofsko shvatanje odredjuje kao suštinsku svesnu ili duhovnu dimenziju koja nema oblik ili pojvu, ali čija transformacija različitih svesnih stanja za posledicu ima stvaranje oblika ili pojave tj. fizičke dimenzije i njenih zakonitosti.

Nisu li takvim objašnjenjem izbegnute mnoge kontradiktornosti unutar materijalističkog stanovišta? Kroz religioznu i filozofsku koncentraciju i razmatranje svesti dolazi se do značajnih rezultata i objašnjenja, ne samo svesti kao entiteta, već i objašnjenja njenog odnosa s materijom i energijom. Tako da taj odnos postaje razumljiv i logičan pošto prevazilazi kontradiktornost postojanja-nepostojanja.

Pojedini naucnici koji su uvereni u univerzalnot naucnog shvatanja i metoda kategoricki pobijaju postojanje duhovne dimenzije univerzuma. Medjutim, u tom slucaju se sukobljavaju s dimenzijom nepostojanja te time takodje nisu u stanju da izbegnu paradoks i ogranicenost.

S obzirom da obe ove dimenzije čine sistem postojanja potrebno je pravilno odrediti obe ove dimenzije da bi se mogao shvatiti taj sistem. Određivanjem samo jedne dimenzije dobija se jednostrana, nepotpuna ili neispravna koncepcija koja nikada ne može dovesti do konačnog odgovora. Primer za takav odnos imamo u matematici i rešavanju jednačine. Ukoliko se u jednačini traže nepoznate vrednosti samo na jednoj strani uz potpuno ignorisanje i zanemarivanje druge strane nikada se ne može pronaći rešenje.

Zato je neophodno izaći izvan okvira fizičkih zakonitosti u nefizicku sferu ili u sferu duhovnih zakonitosti postojanja. To u isto vreme znaci da naucni metod nije u potpunosti dovoljan vec da je potrebno razmotriti i ostale metode ili uzeti u obzir i duhovnoreligiozno i filozofsko tumacenje sveta. John A. Wheeler izjavio: "No theory of physics that deals only with physics will ever explain physics."

Kao što je i doktor fizike David Bohm primetio:"...all the available interpretations of quantum theory, and indeed of any other physical theory, depend fundamentally on implicit or explicit philosophical assumptions, as well as on assumptions that arise in countless other ways from beyond the field of physics."

David Bohm je jedan od retkih naučnika koji je ostvario vrhunski uvid u fizičke zakonitosti, te samim tim uvideo i njihovu ograničenost, odnosno nužnost njihove interakcije s dubljim ili suštinskim zakonitostima postojanja koje imaju karakter višeg smisla i reda.

On je jedno vreme bio bliski Ajnštajnov saradnik, ali se njegovo interesovanje nije zadržalo samo na fizici već ga je proširio i na neuoropsihologiju i filozofiju, gde je takođe postigao istaknute rezultate. Kvantna mehanika i teorija relativiteta je u mnogome obogaćena njegovim doprinosom, pored ostalih i teorijom plazme koja nosi ime Bohm-diffusion.

U stalnoj potrazi za suštinskim razumevanjem, Bohm je zapazio međusobnu isključivost ili korenitu kontradiktornost između teorije relativiteta i kvantne mehanike, ali isto tako i njihovu zajedničku osnovu u vidu nedeljive celine. Zato je njegova vlastita teorija zasnovana upravo na principu nedeljive celine koju je on okarakterisao na sledeći način: "The new form of insight can perhaps best be called Undivided Wholeness in Flowing Movement. This view implies that flow is, in some sense, prior to that of the ‘things’ that can be seen to form and dissolve in this flow".

Izuzetna dubina njegovog shvatanja, kao i revolucionaran pristup ili metod u određivanju postojanja je daleko ispred vremena u kojem je živeo, što će se najverovatnije i obelodaniti budućim otkrićima.

Za razliku od naučnog metoda koji se koncentriše na fizičke zakonitosti okoline, duhovnost se zasniva na samospoznaji ili unutrašnjim zakonitostima svesti. Samospoznajom ljudi razvijaju sposobnost uočavanja i identifikovanja vlastitih svesnih nivoa. Niži svesni nivo ostaje u okviru pojavnih ili fizičkih zakonitosti postojanja dok se kroz viši nadsvesni nivo otkrivaju suštinske zakonitosti svesti (postojanja) u kojem intuitivan uvid ima izuzetno značajnu ulogu.

Za otktivanje zakonitosti unutar svesti koriste se razlicite metode od kojih je najpoznatija meditacija. Meditacija je proces zaustavljanja misaone aktivnosti cime se ostvaruje stanje potpune opustenosti. Postoje različite vrste ili tehnike meditacije u zavisnosti od svrhe meditiranja. Način ili tehnika meditacije kojom se nastoji postići samo mentalno i telesno opuštanje se razlikuje od meditacije s dubljom duhovnom pretenzijom.

Cilj duhovne meditacije je da se iz uobičajene sfere svesti (okupiranosti trivijalnim stvarima fizičke egzistencije) dostigne dublja sfera svesti koja vodi u stanje izuzetne lucidnosti i prosvetljenja. Meditacija je prisutna skoro u svim religijama u različitim oblicima ili tehnikama vise od 5000 godina. Tako na primer, različite religije imaju i različite oblike meditacije kao na primer, joga, molitva, tantra, mantra, itd.

Međutim, sama meditacija bez kontemplacije i refleksije ostaje neplodna. Refleksija predstvalja najvisi nivo misljenja ili osvescivanja koji prevazilazi nemir svesne aktivnosti izazvane emocionalnom ogranicenoscu i pristrasnoscu. Kroz refleksiju se dopire do nadsvesnog nivoa koji proizilazi iz same sustine univerzuma. Na taj nacin inteligencija ostvaruje sustinski uvid jer dobija informacije iz univerzalne svesti univerzuma, a ne samo iz ogranicenog subjektivnog bitisanja.

Posto takve informacije naviru munjevitom brzinom neophodno je da ih inteligencija osmisljava ili sredjuje sto poprima obelezje uobicajenog procesa misljenja, Ali, ono sto izdvaja refleksiju od uobicajenog misljenja su intenzivni momenti mira i pasivnosti koji omogucavaju naviranje informacija kroz specificnu duhovnu ravnotezu pa je ona prisutna samo u nadahnutom ili inspirativnom misljenju. Paramahansa Yogananda nadahnuto misljenje opisuje na sledeci nacin: "Never flaunting His omnipresence, the Lord is herd only in the immaculate silences. Reverberating throughout the universe as the creative Aum vibration, the Primal Sound instantly translates Itself into intelligible words for the devotee in attunement."

Izrazom "duboko misljenje" takodje je uocena ili napravljena razlika izmedju reflektivnog i uobicajenog procesa misljenja kao i viseslojnog karaktera sveti. Mi svi u dubinama nesvesnog imamo iskonsko znanje vlastitog porekla koje je nedostupno svesnom nivou. Ono se ukaže samo onim ljudima koji predano i uporno tragaju za njim pa je i Isus propovedao: "Ištite i daće vam se; tražite i naći ćete; kucajte i otvoriće vam se. Jer svaki koji ište prima, i koji traži nalazi, i koji kuca otvara mu se." Dok je Lao Tzu u Tao Te Ching jednostavno izjavio:"Kako to znam? Iz samog sebe." Kao i sledeće: "If you open yourself to the Tao, you are at one with the Tao and you can embody it completely. If you open yourself to insight, you are at one with insight and you can use it completely."

Tao Te Ching je mala zbirka stihova koja već vekovima fascinira ljude svojom izuzetnom dubinom i lucidnošću, tako da se smatra da je tokom 2400 godina bilo oko 1400 njenih različitih verzija sa oko 700 postojećih. Sama ta činjenica govori u prilog tome da se njome uspelo proniknuti do izuzetne dubine nesvesnog ili iskonskog, suštinskog razumevanja koje se nalazi u svima nama.

Neverovatna i zapanjujuća uskladjenost fizičkih zakonitosti ukazuje na neminovnost postojanja višeg smisla ili suštinskih zakonitosti koje, ne samo što ostaju skrivene, već daleko nadmašuju kapacitet intelektualnog razumevanja ljudi. Charles Robert Richet, dobitnik Nobelove nagrade za medicinu pise: "It is assumed that the phenomena which we now accept without surprise, do not excite our astonishment because they are understood. But this is not the case. If they do not surprise us, it is not because they are understood, it is because they are familiar; for if that which is not understood ought to surprise us, we should be surprised at everything - the fall of a stone thrown into the air, the acorn which becomes an oak, mercury which expands when it is heated, iron attracted by magnet."

Nauka se u potpunosti ograničila fizičkom egzistencijom i njenim zakonitostima te kategorički poriče postojanje drugačijih zakonitosti i pored činjenice što postoji bezoblicna ili nefizicka dimenzija "nepostojanja" (koja još uvek nije pravilno određena i shvaćena) čime se samo sprečava progresivna spoznaja. Zato Richet takođe piše i sledeće:

" The science of today is a light matter...Those amazing truths that our descendants will discover are even now all around us, staring us in the eyes, so to speak; and yet we do not see them. But it is not enough to say that we do not see them; we do not wish to see them-for as soon as an unexpected and unfamiliar fact appears, we try to fit it into the framework of the commonplaces of accepted knowledge, and are indignant that anyone should dare to experiment further."

Dominacija naučnog pogleda na svet uzrokovala je da se suvoparno intelektualno pa i pesimističko mišljenje visoko ceni, a da se duhovni ili intuitivni uvid omalovažava i potcenjuje. Takav stav je izuzetno štetan posto sprecava progresivnu spoznaju ljudi. Medjutim, sto je jos gore njime se u potpunosti porice njihova duhovna dimenzija, a time i njihova sposobnost da pronadju svrhu, smisao i harmoniju u vlastitoj egistenciji. Anštajn je bio svestan te činjenice kada je izjavio: "All religions, arts and sciences are branches of the same tree. All these aspirations are directed toward ennobling man´s life, lifting it from the sphere of mere physical existence and leading the individual towards freedom."

Tek kada se ostvari neophodan balans ili ravnoteža između svih različitih shvatanja ili objedine sve svesne razlike, ljudi će biti u stanju da koriste puni kapacitet njihove svesti što će rezultirati i njihovom suštinskom spoznajom. Samo onda kada se organičeno intelektualno mišljenje uputi ka obzorju više spoznaje ili osvetli najvišom intuitivnom svetlošću ukazaće se istina postojanja u svoj njenoj veličanstvenosti.

Na pitanje: “ What line of research will see the greatest development during the next fifty years?“ Charles P. Steinmetz je odgovorio: “ I think that the greatest discovery will be made along spiritual lines. Here is a force which history clearly teaches has been the greatest power in the development of man. Yet we have merely been plying with it and have never seriously studied it as we have the physical forces. Someday people will learn that material things do not bring happiness and of little use in making men and woman creative and powerful. Then the scientists of the world will turn their laboratories over to the study of God and prayer and the spiritual forces which as yet have hardly been scratched. When this day comes, the world will see more advancement in one generation than it has seen in the past four.”

STATUS STRANICE: Stranica ovog teksta je formirana za 0.0105 sek.  
 
 
Podesite izgled stranice! Možete promeniti veličinu i boju slova, kao i boju podloge:
 
 
 
POŠALJITE TEKST - "Različita shvatanja postojanja" - SVOM PRIJATELJU!
 
AKO VAM JE STALO DA I VAŠI PRIJATELJI DUHOVNO NAPREDUJU, OBAVESTITE IH O SAJTU www.OBJAVE.com!
 
Recycle Data
(Ovaj tekst)
Recycle Data
(Ostali tekstovi)
 
 
 Svi moji markeri
 Sve moje beleške